|
Door: Nancy Ubert
De koningin van de Alphense kermis nadert de negentig maar is niet van plan haar vrijheid op te geven. Een gesprek met tante Matje Boesveld. Waar? Gewoon in haar eigen woonwagen.
"Een paar jaar geleden reed ik nog lekker auto. Maar nu begint de ouderdom toch tol te eisen. Ik word beperkt in zicht, gehoor en beweging, maar ik laat me niet wegduwen,hoor! Ik ben erg gelukkig in mijn eigen bedoeninkje. Dat ik hier kan blijven zitten heb ik zeker te danken aan alle hulp die me wordt geboden".
Tante Matje is tegenwoordig geen mens meer zonder de dames van de thuiszorg. "Ach,met het koppie-koppie is alles nog in orde, als mijn benen net zo werkten als mijn hersenen zou ik een stuk mobieler zijn. Ik klaag niet want voordeel is dat ik meer tijd heb om over alles na te denken, nee niet piekeren,ben je gek.Daar schiet een mens niks mee op. Maar ik hou er wel van om af en toe terug te denken aan mijn leven".
"Ik heb ook veel om terug te kijken, ik heb een heel rijk leven gehad. Machtige momenten, maar ook veel verdriet. Ik kijk met trots terug op alles wat achter me ligt. Mijn hand heb ik noot hoeven ophouden,ik leerde al jong te werken voor m'n geld. Wat wil je!ik kom uit een gezin van tien kinderen; zodra we konden hielpen we op de kermis. Ja,ik ben een echt kermiskind, ook daar ben ik trots op".
"Mijn eerste attraktie was een grabbelton, die exploiteerde ik samen met mijn zusje Marie. Zij was toen zes en ik acht. Wij hadden onze vader horen zeggen dat hij zo graag sloffen wilde hebben. Uiteindelijk hebben we een paar zeemleren pantoffels voor hem bij elkaar verdiend"
Kop van Jut
"Mijn vader had een "Kop van Jut"en een schiettent. Omdat mijn ouders nooit lezen en schrijven hebben geleerd vonden ze het belangrijk dat wij wél naar school gingen. Dat deden we alleen in de winter want in de zomer was dat niet te realiseren en moesten we helpen op de kermis. Mijn zus en ik zochten als het even kon een school uit die nog een reisje voor de kinderen in het verschiet had. Een lol dat we hadden als we dan meemochten".
"We hadden een salon en een slaapwagen. We sliepen bij mijn ouders. Zij in het bovenbed en wij-lepeltje-lepeltje-in het benedenbed. Achteraf heb ik me wel eens afgevraagd hoe die mensen in staat zijn geweest tien kinderen te maken".
"Ik koester zoveel herinneringen. Ik zie bijvoorbeeld nog voor me dat ons paard een veulen had gekregen. Dat jonge dier moest natuurlijk mee naar de volgende bestemming. De twee paarden trokken de wagen. Daarom werd het veulen in de woonwagen gezet. Zijn kop stak uit het raam; wij moesten toen lopen".
"Op de kermis heb ik mijn man Thomas ontmoet. We trouwden in 1939. In de oorlogsjaren die toen volgden stonden we niet op de kermis. We weigerden Duitsers vermaak aan te bieden. Met de hele familie hebben we op een terrein in de buurt van Kockengen gestaan".
"Na de oorlog kregen mijn man en ik de kans om een tent voor ringwerpen over te nemen. Daarna kregen we een zweefmolen en vervolgens nog een groter exemplaar".
"Aanvankelijk trokken ook wij met paard en wagen door het land, ik heb mijn echtgenoot nog moeten leren om het paard te mennen. Hoewel hij uit het burgermilieu kwam wist hij zich moeiteloos een plek te veroveren in de kermisgemeenschap. Hij was geen domme jongen, kon lezen en schrijven dus loste hij voor menigeen problemen op". "Aan de Gouwsluisseweg hadden we op een gegeven moment een terrein met twee woningen en loodsen in bezit.Dat werd onze vaste stek."
Jaarmarkt
"In 1975 werd voor het eerst de Alphense Jaarmarkt georganiseerd. Ik kende aardig wat mensen en kreeg het voor elkaar dat onze familie de kermisactiviteiten mocht regelen. Ik hoop dat de nieuwe burgemeester de kermis een plek in Alphen blijft gunnen. Ik heb er destijds hard voor gevochten. Mijn twee kleinzoons doen het nu."
Mijn dochter heeft nooit echt van alle kermisdrukte gehouden en koos voor het gewone leven. Zoon Thomas vond het allemaal geweldig. Die jongen dacht groot. Hij liet de meest waanzinnige attracties bouwen. Hij was meester in het grootvermaak. Meer dan dertig jaar exploiteerde hij tal van attracties op de Nederlandse kermis. Bijvoorbeeld de Polyp, de Enterprise en de Swingbob. Op een dag klaagde hij dat hij zo moe was. "Ga dan naar de dokter" zei ik. De klap was groot. ALS,die zeldzame spierziekte heeft hem getroffen. Twee jaar geleden is hij overleden. Misschien is zijn dood wel het meest oneerlijke geweest wat ik in mijn leven heb meegemaakt. Kinderen horen hun ouders te overleven."
Tante Matje in het kort
Matje Mathilda Kabalt werd op 7 april 1919 in Uithoorn geboren. Als dochter van een koopvrouw en een kermisexploitant.Met tien kinderen, zes meisjes en vier jongens groeiden we in een woonwagen op. Ik geloof dat ik in totaal vier winters naar school ben geweest. Toch ben ik van mijn jeugd niet dom geworden. En ik ben als kind heel gelukkig geweest.
In 1939 trouwde ze met de Alphenaar Thomas Boesveld, een burgerzoon zoals kermisklanten dat noemen. Mijn man voelde zich helemaal thuis in onze wereld, na de oorlog hadden we onze eigen stand waar mensen konden ringwerpen.
Het paar kreeg twee kinderen: dochter Bep,die in Zwammerdam woont en zoon Thomas die een paar jaar geleden aan de zeldzame spierziekte ALS is gestorven. Mijn man was overigens al in 1978 overleden. Daarna ben ik nog jaren in mijn eentje doorgegegaan.
Tante Matje Boesveld heeft er jaren achtereen voor gezorgd dat er op de traditionele jaarmarkt ook plek was voor de kermis. Tegenwoordig doen haar kleinkinderen dat. De koningin van de Alphense kermis heeft vijf kleinkinderen en een even groot aantal achterkleinkinderen
Bron: Krant Alphen.CC www.alphen. - 25 oktober 2008 |
|
